Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

επίλογος - η τελευταία σελίδα, ή αλλιώς enough

Είσαι στο χαλάκι της εξώπορτάς μου, πατάς το καλωσήρθατε με τα λασπωμένα σου παπούτσια, και ξέρω ότι φεύγοντας σε λίγο θα αφήσεις πίσω σου λεκέ ανεξίτηλο.

Ήσουν πρωτόγονος αρκετά φέτος, είχες έναν παλιομοδίτικο σουγιά στην τσέπη και μου σμίλευες την καρδιά να μου την κάνεις δώρο χειροποίητο να σε θυμάμαι.

Ήσουν άπληστος αρκετά φέτος, και μου πήρες κομμάτια από το παζλ και τα ανέβασες ψηλά ψηλά να μην τα φτάνω, 
τα ανέβασες ψηλά ψηλά, να μην τα ξαναδώ. Και έμεινε το παζλ να χάσκει με μαύρα κενά εδώ κι εκεί, ένα στον ουρανό, ένα στο σύννεφο, ένα στη σοφίτα του σπιτιού.

Ήσουν κουρδισμένος αρκετά φέτος, και με κούρδιζες κι εμένα, καμιά φορά λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε, και η ροδέλα μου γύριζε σαν τρελή, και τριγυρνούσα σαν σίφουνας χωρίς να βλέπω τη διαδρομή, και σταματούσα λαχανιασμένη και ξεκουρδισμένη μπροστά σε δυο μάτια που με κοιτούσαν σχεδόν με απορία για το πού πάω τρέχοντας, πού πάω και βιάζομαι έτσι.

Ήσουν γλυκός αρκετά φέτος, και με κοίταξες ξημερώνοντας σε ένα σπίτι με ξύλινα παντζούρια, και με φίλησες κάτω από το διάφανο ουρανό, και μου ανακάτεψες τα μαλλιά να μην έχω χωρίστρα, και ίσως οι λέξεις μου να ήταν λίγο ξεκούρδιστες, αλλά ήμουν εκεί και σε παρατηρούσα, και ποτέ άλλοτε τα σχήματά σου δεν έμοιαζαν πιο συναρπαστικά.

Ήσουν σοβαρός αρκετά φέτος, σου φέρθηκα κι εγώ με τη σοβαρότητα που σου άρμοζε, υπογράφοντας χαρτιά που πιστοποιούσαν ότι είμαι ενήλικας, και παίζοντας πειστικά το ρόλο μου σαν ενήλικας, και παρόλο που όλοι ξέρουν ότι είμαι ηθοποιός, στο τέλος δεν υποκλίθηκα.


Είμαι στην πόρτα και σε αποχαιρετώ, πατάω το κρύο πάτωμα με τις κατάλληλες στο πνεύμα των ημερών κάλτσες και ξέρω ότι φεύγοντας σε λίγο θα μου αφήσεις πολλά να σε θυμάμαι.

ομως 

Ήμουν αρκετά πρωτόγονη φέτος, είχα δυο αμήχανα χέρια και δυο μονίμως σμιγμένα φρύδια, και τα λόγια μου κόμπος και δύσκολο σταυρόλεξο.

Ήμουν αρκετά ανήσυχη φέτος, και τα μάτια μου κοκκινίζουν από την αυπνία και τη λέξη που δε θέλω να γράψω -κλάμα, τι φοβάσαι, όλοι κλαίνε-

Ήμουν αρκετά ειλικρινής φέτος, και αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο σε σένα που έρχεσαι τώρα, θα είσαι ελπίζω κι εσύ ειλικρινής μαζί μου, δεν έχουμε ξέρεις και πολύ χρόνο μαζί, πριν κλείσουμε χρόνο θα ξαναφύγεις.

Ήσουν και ήμουν και ήμασταν. 

Αλλά τώρα σε παρακαλώ, φύγε. Πρώτη φορά σου το ζητάω και είμαι ψύχραιμη.
Θέλω να σου ζητήσω μόλις φτάσεις και μπεις σπίτι να πεις στα παιδιά ότι τα σκέφτομαι και ότι επειδή χάσαμε τα κομμάτια από το παζλ δε σημαίνει ότι θα σταματήσουμε να παίζουμε.

Πες τους ότι ακόμα τους ακούμε και ους βλέπουμε και είμαστε εκεί που θα θέλανε να μας δούνε επειδή εμείς αυτό το δρόμο θέλαμε, κι ας ήταν καρτουνίστικα δύσβατος και κακοτράχαλος.
Πες τους ότι η διαδρομή ξεκίνησε και δεν είμαστε μόνοι, κι αν νομίζαμε ότι ήμασταν μόνοι, ήμασταν απλά ανήμποροι να κοιτάξουμε τριγύρω. 
Πες τους ότι δε χρειαζόμαστε το χρυσό φλουρί, τον τυχερό αριθμό, ή τα μαγικά φασόλια για να πιστέψουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.

Ξέρεις πάντως τι είναι το πιο περίεργο?

Ότι πρώτη φορά η αλλαγή δεν είναι περίεργη.

Και δεν είναι κάτι που συνηθίζεται.

Με έκανες να μη φοβάμαι, σε ευχαριστώ.

Με έκανες να γελάω με τα αστεία μου, σε ευχαριστώ με ερωτηματικό.

Με έκανες να κλαίω χωρίς τύψεις.

Με έκανες να φύγω και να ξαναγυρίσω και να ξαναφύγω.

Με έκανες να μη θέλω να κατέβω από τη σκηνή.

Με έκανες να σε θέλω καταχρηστικά, εγωιστικά, αχόρταγα, με όλο μου το σώμα.

Με έκανες να πατάω γερά και ταυτόχρονα χωρίς βάρος.

και για όλα αυτά, σε ευχαριστώ. κι ας ήσουν πιο σαρκαστικός από ποτέ φέτος.



Δε μπορώ να σου φερθώ με κακό τρόπο, αρκεί που σου τραβάω την πρίζα και σου κλείνω την πόρτα. 
Έτσι κι αλλιώς, ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε ο τελευταίος.




--






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου